Recruitment
with care

Nieuws

Gelukt: de Galibier bedwongen en een mooi bedrag opgehaald voor Dream4Kids!

Een prachtig avontuur met een geweldig leuke groep mensen

04 sep. 2019

Donderdag reisden Mark, Ellis en Michiel af naar de Franse Alpen. In alle vroegte vertrokken we, de fietsen en de rest van de bagage in de achterbak, voor een tocht van ruim 1000 kilometer naar het Zuiden. Die tocht werd al pittig: met ruim 30 graden buiten begaf de airco het...Eenmaal aangekomen in het vakantiedorpje Valloire, brachten we de spullen naar de kamer en gingen we op zoek naar een gelegenheid waar pasta geserveerd werd. Want je hebt natuurlijk krachtvoer nodig op zo'n trip! Na een lekkere maaltijd togen we terug naar de Auberge waar iedereen verbleef.

Wat later op de avond waren alle deelnemers en vrijwilligers in Valloire gearriveerd en werd er gezellig geborreld. Het was voor het eerst dat iedereen aanwezig was en er ontstonden gezellige gesprekken, die vooral gingen over hoogtemeters, stijgingspercentages, fietservaringen en de planning van morgen. Want vrijdag was de 'vrije' dag, die ook als uitwijkmogelijkheid kon dienen wanneer de weersverwachtingen voor zaterdag slecht waren. Dat viel gelukkig mee en dus maakte iedereen zo zijn plannen. 

Die plannen varieerden nogal. Een groepje fanatiekelingen besloot die dag vast de Marmotte te fietsen, een tocht van 176 kilometer, met daarin de Col du Galibier, de Col du Telegraphe, de Col du Glandon en de Alpe d'Huez. Dat was ons wat teveel van het goede. We hielden het bij de beklimming van de Telegraphe en gingen in de middag met gondel en stoeltjeslift een naburige alp op. Daar genoten we van een lekkere lunch, een prachtig uitzicht en opnieuw goed gezelschap van andere deelnemers. Nadat we nog even snel wat souvenirs wisten te scoren, gingen we naar de Auberge voor een gezamenlijke maaltijd. In een ontzettend grote pan werd Tartiflette klaargemaakt. Zoals je verwacht dat in een gevangeniskantine het eten wordt uitgedeeld, zo ging dat hier ook. Met je bordje in de rij om er vervolgens een grote kwak Tartiflette op gestort te krijgen. Echt lekker was het niet, maar het vulde goed. Net als de rest van de Auberge waren diner en ontbijt nu eenmaal basic. En dat is natuurlijk erg goed wanneer je je realiseert dat deze zuinigheid resulteert in meer resultaat daar waar het eigenlijk om gaat: het helpen van getraumatiseerde kinderen bij hun herstel. 


"Na een valpartij liep ook nog tweemaal de ketting van zijn fiets"

In de avond was al merkbaar dat de grote dag eraan zat te komen. Iedereen ging bijtijds naar bed en de weersvoorspellingen werden nauwlettend gevolgd. Vanaf 12 uur zou het gaan regenen...Dat zou betekenen dat de afdaling erg risicovol zou worden. Gelukkig kon je ook altijd met één van de busjes van de organisatie mee, maar dat zou toch wel jammer zijn. 

De volgende morgen had eigenlijk niemand goed geslapen. Dat lag deels aan de kleine bedjes, maar vooral aan de spanning. Met nog altijd de dreiging van regen in de weersvoorspelling gingen we iets na 8 uur 's morgens met de hele groep van start. Iets meer dan de helft van de groep ging direct richting de Col du Galibier, de andere helft, waartoe ook wij behoorden, daalden eerst de Telegraphe af om vervolgens beide Cols te beklimmen. Dat is bijna 32 kilometer klimmen met stijgingspercentages tot 9,6%.

Nog voordat we vertrokken had Mark zijn eerste valpartij al te pakken. Wachtend op het startsein, viel hij prompt van zijn fiets. "Even een echte rennersblessure scoren", zo grapte hij over de schaafwond aan zijn elleboog. Gelukkig kon hij gewoon van start. Voor Mark werd het een barre tocht; nadat hij eerst zag dat een mededeelnemer in de afdaling van de Telegraphe een klapband kreeg (maar tot groot geluk zijn fiets onder controle kon houden en tijdig kon stoppen), liep zowel bij de beklimming van de Telegraphe als van de Galibier de ketting van zijn fiets. Dat hij alsnog als zesde (van de deelnemers die Telegraphe en Galibier deden) bovenkwam op de Galibier is een bijzondere prestatie; Mark mocht dan wel de jongste van het stel zijn, de meeste anderen hadden aanzienlijk meer fiets- en klimervaring.


Ellis Op De Weg

"Enige groepsdruk en wat wijze woorden van Ellis maakten dat ook Michiel de volledige uitdaging aanging"

Voor iedereen was er bovenop de Galibier een waar heldenonthaal. Alle reeds binnengekomen deelnemers en de vrijwilligers van Dream4Kids stonden luid juichend en toeterend bij de finish, waar zelfs een speaker de deelnemers aanmoedigde tijdens die laatste zware meters. Wat een feest om boven te komen. 

Michiel kwam na Mark als zevende binnen. Tot de dag voor de klim had hij nog getwijfeld: "doe ik de Telegraphe erbij of laat ik het bij de Galibier alleen?" Enige groepsdruk, een goede generale op de Telegraphe en de wijze woorden van Ellis ("Als je het nu niet doet, krijg je er misschien spijt van. Nu is je kans") maakten dat ook hij de volledige uitdaging aanging. En hoewel het tempo er in de laatste, zeer steile, kilometers wat uitging, had hij nog genoeg energie over om zijn onthaal op de muziek van de snollebollekes (naar links! naar rechts!) te vieren met naar links en rechts slingerende laatste meters.
 

Bovenop De Galibier

Topper van de dag was evenwel Ellis. Voor ons was het geen verrassing dat ze kon fietsen, maar de andere deelnemers kenden haar nog niet. Ze volbracht de tocht in een geweldige tijd en kwam als tweede binnen, na een supersnelle oud-profwielrenner die momenteel wereldkampioen cyclocross is in zijn leeftijdsklasse. Zo werd Ellis het gesprek van de dag onder de andere deelnemers. 


"Voor Mark was het om meerdere redenen een bijzondere trip"

Zo werd het een prachtige dag. En gelukkig bleef het vrijwel droog. We konden dus eindigen met een ronduit spectaculaire afdaling, waarin snelheden van ruim boven de 70 kilometer per uur werden gehaald. Gelukkig kwam iedereen heelhuids beneden, waarna tijdens de afsluitende barbecue in een fijne sfeer van opluchting en voldoening de verhalen weer volop over tafel gingen. Ook werd het opgehaalde bedrag (inmiddels ruim €52.000, doneren kan nog!) gevierd.

Moe en voldaan gingen we weer bijtijds naar bed, om de volgende morgen weer tijdig huiswaarts te gaan. Voor Mark was het om meerdere redenen een bijzondere trip. Het waren namelijk zijn laatste werkdagen bij Professionals in Food. Ook tijdens deze dagen was hij, net als Ellis overigens, nog volop in de weer met mail en telefoon, om de lopende zaken vooral goed lopend te houden. Het tekent hem als mens en collega. We gaan hem dan ook erg missen. Tegelijkertijd zou het zeer goed eens een tot ziens kunnen zijn. Want wie weet treffen we elkaar volgend jaar weer bij Cycle4Dreams!  

Nog snel een donatie achterlaten? Het kan nog! Kijk op www.cycle4dreams.nl en selecteer de deelnemer die je wilt sponsoren. Dank!

Wil je meer weten over deze actie? Neem dan contact met ons op. 

Cookie instellingen

Wij en derden, die zich (deels) buiten de EU bevinden, maken gebruik van cookies, om de effectiviteit van advertenties te registreren en te optimaliseren, om onze website te verbeteren, om de website naar behoren te laten werken, om gepersonaliseerde advertenties te tonen op onze websites, en om het verkeer op de website te analyseren. Door op akkoord te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacyverklaring.

Cookie instellingen Cookies accepteren